Tweede deel (slot)

Pater Slavko, in dienst van de Gospa

Pater Slavko BarbaricOmdat Pater Slavko een centrale rol speelt in het genezingsverhaal van zowel Thierry als Pascale wordt tussen beide getuigenissen een film over het leven, werken en sterven van Pater Slavko vertoond.  De film bevat uniek beeldmateriaal en toont hoe Pater Slavko leefde: altijd in de weer voor de zieners, de pelgrims en de noodlijdenden.

We zien Pater Slavko tijdens zijn allerlaatste heilige Mis.  Een naaste medewerkster beschrijft hoe hij sterft in haar bijzijn.  De zieners getuigen wat Pater Slavko voor hen betekende en hoe hij daags na het overlijden door Maria werd "heiligverklaard".  Pater Slavko was werkelijk een man van God, in dienst van de Gospa.

Pascale, genezen van leuco-encéphalopathie

"De genezing van Pascale op het voorbije Jongerenfestival was een grote genade en een groot mirakel", zo zei Patty in haar inleiding.  Pascale werd ziek op 28-jarige leeftijd.  Ze was celliste, leerde iconen schilderen en heeft les gegeven, maar door haar ziekte werd dat alles onmogelijk.  In 1993 ging ze voor het eerst naar Medjugorje en ontmoette er Pater Slavko.  Het was op het einde van een jaar spirituele studie in de gebedsschool van Pater Daniël-Ange.  Artsen stellen momenteel een dossier samen over haar genezing.  De Bisschop is op de hoogte van haar genezing en het is nu aan Kerk om Pascale te contacteren voor verder onderzoek.

Pascale werd genezen in de Eucharistie op voorspraak van MariaHet getuigenis werd begonnen met gebed.  Daarna vervolgde Pascale: "Ik ben 7 jaar geleden ziek geworden en leed aan leuco-encéphalopathie.  Het is een ziekte die stap per stap de myeline van de zenuwcellen beschadigt.  Alle functies vallen daardoor één na één uit.  Beetje bij beetje heb ik mijn benen verloren, daarna kon ik mijn armen bijna niet meer gebruiken, ik had problemen met de spijsvertering en leed veel pijn, vervolgens verslechterde mijn ademhaling.  Ik haalde nog slechts 30% ademhalingscapaciteit.  Ik ben mijn stem verloren, en daarna mijn spraak.  Ik kon enkel nog communiceren met gebaren en een paar geschreven woorden.  Ik schreef mijn woorden op maar langzaamaan werden die steeds meer onleesbaar.

Een paar maanden geleden kregen mijn man en ik heel intens het verlangen om naar Medjugorje te gaan.  We besloten om aan deze oproep gevolg te geven en onze twee kinderen mee te nemen, hoewel ze helemaal niet akkoord waren om met ons mee te gaan.  Op reis gaan in de staat waarin ik me bevond, vergde werkelijk een volledige overgave.

Mijn man heeft onmiddellijk het volledige bedrag van de bedevaart betaald om niet meer in de mogelijkheid te zijn om erop terug te komen.  Mijn dochter van 13 jaar was erg opstandig tegenover God.  Ze zei: "Waarom doet God soms een mirakel, maar niet bij ons?"  Zij wilde dat ik bad voor mijn eigen genezing.  Ik bad met mijn man al sinds het begin van mijn ziekte, maar niet noodzakelijk voor mijn genezing.  God antwoordde op een andere manier.  Wij hebben de innerlijke vrede ontvangen en het geloof gevonden.  We vonden een evenwicht in onze relatie en beleefden een zeer diepe liefde, in de kracht van de beproeving.  Ik heb er bij mijn dochter op aangedrongen dat zij voor mijn genezing zou bidden.

In de bus naar Medjugorje had ik voortdurend hulp nodig.  Men moest me dragen op en af de bus.  Ik moest mijn beademingstoestel kunnen aansluiten.  Mijn dochter heeft een klein briefje met een Schriftwoord getrokken en daar stond op: "Zieken zullen ze de handen opleggen en zij zullen gezond worden." (Mc. 16, 18).

Mijn grootste verlangen was aanwezig te zijn bij de Verschijning van Maria aan Mirjana op 2 augustus.  Daar aangekomen wachtte ons een nieuwe uitdaging.  We hadden een rolstoel gehuurd waarin ik kon neerliggen, nog groter en langer dan een normale rolstoel.  Er zijn verschillende mensen die mij gedragen hebben door de enorme mensenmassa tot aan de plaats van de Verschijning.  Het deed ons denken aan de lamme die door het dak werd neergelaten om bij Jezus te kunnen zijn.  Het deed ons ook denken aan de Bergrede.  Mijn man en ik beleefden één van de mooiste momenten van ons leven bij die Verschijning.  Op de Verschijningsberg ontmoetten we een religieuze die ons eraan herinnerde dat Onze-Lieve-Vrouw ons genade schenkt op voorwaarde dat we trachten ons lijden aan Haar en aan God op te dragen, dat wij zelfs zo ver gaan dat wij Jezus danken voor het lijden dat ons gegeven wordt, dat licht, kracht en genezing kunnen groeien in ons.

In Medjugorje kon ik het licht ervaren doordat ik het doel en de zin van het lijden voor het persoonlijk leven kon begrijpen.  Genezen gebeurt stap per stap.  Maria wilt genezing voor elk van ons, in de eerste plaats onze geestelijke genezing.  Wanneer we onze ziel openstellen, laten we toe dat God binnenkomt, om te werken aan onze genezing.

De volgende ochtend is mijn man vroeg opgestaan om de kruisweg te bidden op de Krizevac.  Ondanks de vermoeidheid van de ganse reis vertrok mijn man om 5 uur in de ochtend.  Na de middag is hij teruggekomen.  Het was verschrikkelijk warm.  Ik kon niet uit bed en had geen drank.  Ik wachtte op mijn man en heb mijn kruisweg gedaan in bed die ochtend.  Mijn man heeft heel intens de kruisweg beleefd.  Onze zoon was met hem meegegaan.  Pater Slavko werd verscheidene malen vernoemd tijdens de kruisweg.  Mijn man was er echt door geraakt.  Toen hij terugkwam, dacht ik dat hij zou willen rusten.  Maar hij wilde met mij naar het graf van Pater Slavko.  Ik ben met hem meegegaan.  Het was 14 uur en verschrikkelijk warm.  Wanneer we samen bij het graf van Pater Slavko waren, voelden we beiden een voortdurende zachte bries, gedurende de ganse tijd van ons gebed.  Wij dachten dat iedereen die middag dit briesje zou gevoeld hebben.  Maar de andere pelgrims zegden ons dat zij bijna onwel werden van de hitte op dat moment.

Zonder af te spreken hebben mijn man, mijn dochter en ikzelf hetzelfde gezegd: wij hebben gebeden dat God me zou genezen, enkel en alleen waneer het zijn Wil was.  En dat het niet voor mezelf, maar voor onze kinderen zou zijn.  Later op de dag zijn we naar de H. Mis geweest.  We stonden dicht bij het graf van Pater Slavko.  Hij stond ervoor bekend iedereen tot de Eucharistie te voeren.  Tijdens de H. Mis voelde ik me aangetrokken om te bidden tot de heilige Geest, in een vreugde die ik niet kan beschrijven.  Ik heb Hem gevraagd dat Hij gans mijn leven en gans mijn persoon in handen zou nemen.

De mensenzee tijdens de Avondmis op 3 augustus 2012Mijn man en ik bereidden ons voor om de H. Communie te ontvangen.  Er stond al een enorme file van pelgrims die allen ter Communie wilden gaan en wij zochten een plaats met de rolstoel.  Er kwam een priester naar ons toe, een priester met een ongelofelijke schoonheid, en hij gaf enkel mijn man en mij de H. Communie en verdween weer.   Mijn man had gezien dat de H. Hostie heel groot was en lichtgevend.  Hij was er helemaal ondersteboven van.  Hij had werkelijk Christus aanwezig gevoeld in de Hostie en begon te wenen.  Ik was nog steeds in gebed en mijn man stelde voor om wat opzij te gaan staan om een dankgebed te kunnen bidden.  Voor mij was Onze-Lieve-Vrouw daar duidelijk aanwezig: ik werd een duidelijke rozengeur gewaar.  Met innerlijke blik zag ik mezelf staan dansen voor de troon van de Vader, in witte kleren.  Maar ik dacht: "Lieve Heer, ik kan toch helemaal niet dansen?"  Ik heb dan een kracht gevoeld die in mij kwam, een stroom van leven die me wakker maakte.  Ik heb dan gezegd: "Mijn God, ik vraag u de zegen en de genade: sta toe dat ik met mijn man spreek."

En ik heb dan aan mijn man gezegd: "Ruik je ook die rozengeur?"  Mijn man realiseerde zich niet wat er gebeurde en antwoordde: "Nee, want mijn neus is verstopt."  Ik heb dan toch maar een beetje aangedrongen (glimlacht): "Heb je me gehoord?  Ik spreek wel!"  Ik deed dan een daad van groot geloof en ben uit mijn rolstoel gesprongen, wat bijna onmogelijk was vanuit die liggende positie.  Het was mijn Taborberg en Gedaanteverandering, want ik kon die avond terug op mijn benen staan.

God heeft me niet helemaal genezen.  Mijn spijsvertering is nog niet in orde en ik lijd nog steeds fysieke pijn.  God wilt niet dat we niet meer lijden, maar dat we de middelen krijgen om te beantwoorden aan onze roeping.  Ik heb de grote vreugde om zowel de verrijzenis te beleven als de kruisweg.  De artsen zeggen dat ik voldoende rust moet nemen.  Dat is een grote genade voor mij, want het is een tijd voor gebed.  Mijn man en ik geloven dat mijn genezing niet louter gegeven is voor ons persoonlijk, maar ook gegeven is voor u allen, opdat u meer vreugde zou mogen ontvangen, meer geloof zou krijgen.  De heilige Geest heeft van mij een teken gemaakt van de kracht van de Barmhartige Jezus.  Ik wil eindigen met enkele woorden uit het Magnificat:"

Hoog verheft nu mijn ziel de Heer,
verrukt is mijn geest om God, mijn Verlosser,
Zijn keus viel op zijn eenvoudige dienstmaagd.
Wonderbaar is het wat Hij mij deed,
de Machtige, groot is Zijn Naam!

De genezing van Pascale heeft veel mensen innerlijke vreugde geschonken en het geloof versterkt.  Pascale werd al jarenlang intensief behandeld door 3 kinesitherapeuten.  Zij kenden de liefde van God nog niet.  Toen ze bij thuiskomst Pascales' spieren voelden, voelden ze normale, goed ontwikkelde spieren.  Ze verklaarden dat Pascale voor haar vertrek slechts spieren had als één lijn, als een dunne koord.  8 dagen na haar vertrek zijn haar spieren plotseling volkomen normaal.  Ze erkennen alle drie dat dit zomaar niet kan en spreken van een mirakel.

De longarts heeft vastgesteld dat haar longen, die voordien maar voor 30% werkten, nu weer 118% in orde zijn.  De arts heeft verklaard dat dit geneeskundig onmogelijk is.  Het was bovendien een onomkeerbare toestand.  De dokter zegde: "Dit geeft mij een zeker geloof."

De gezinshelpsters die vroeger met alles moesten helpen, komen nu nog slechts 4 uur per week.  Al deze dames hebben werkelijk een weg van geloof afgelegd.

Pascale werd ook permanent bijgestaan door 4 verpleegsters.  Drie van de vier geloven.  De vierde is protestants en kan moeilijk geloven dat de genezing verkregen werd door Maria en de Eucharistie.

Toch is het zo: Pascale is genezen van leuco-encéphalopathie, heeft geen rolstoel, noch zuurstoftherapie meer nodig.  Voor God is niets onmogelijk!

Dovencentrum Emmaüs

Het beeld van Gospa dat weldra een plaats zal krijgen in Huize Gospa, het nieuwe gebouw van het DovencentrumDe Medjugorjedag waarvan u hier de getuigenissen kon lezen, vond plaats in Dovencentrum Emmaüs in Ledeberg (B).  Het onthaal door de doven was hartverwarmend en verdient uitdrukkelijke dank.

In 2013 gaan onze goede vrienden de doven opnieuw op bedevaart naar Medjugorje, van 23-5 tot 1-6-2013.  Deze bedevaart staan ook open voor deelnemers zonder hoorbeperking en is van harte aanbevolen.  Klik hier voor meer informatie.

 

 

Voor het eerste deel: http://www.bedevaart.net/genezen-door-de-kracht-van-het-geloof-deel-1 

Fotogalerij

Zoeken in Bedevaart.net

Google Translator

Dutch Croatian English French German Italian Polish Slovak Slovenian Spanish