Silvia Buso, genezen van een totale verlamming aan de benenOp zestienjarige leeftijd voelde Silvia Buso zich plotseling erg ziek.  Op enkele dagen tijd belandde het doodgewone Italiaanse meisje in een rolstoel, haar benen totaal verlamd.  Negen maanden later verdween Silvia's verlamming even onverwacht als dat ze gekomen was, tijdens een Verschijning van Maria aan Ivan Dragicevic op de Verschijningsberg in Medjugorje.  De genade van het geloof is mijn grootste geschenk, zo getuigde Silvia Buso recent op een gebedsbijeenkomst in Italië.

Toen Silvia Buso 16 en 17 jaar was, nam haar leven enkele drastische wendingen.  Gedurende negen maanden, van oktober 2004 tot juni 2005, was de studente uit Padua gekluisterd aan haar rolstoel.  Ze kon niet meer stappen, noch haar benen bewegen.  Silvia's invaliditeit eindigde op de top van de Verschijningsberg, waar ze opnieuw kon stappen na afloop van een Verschijning aan Ivan.

We laten Silvia zelf aan het woord:
 "Tot begin oktober 2004 was ik een heel normaal meisje dat naar school ging en met vrienden omging.  Ik hield van dansen en zwemmen.  Op enkele dagen tijd voelde ik plots een blokkage, hoewel alle medische testen negatief waren.  Ik kwam in een rolstoel terecht en dat was een harde en pijnlijke tijd voor mij en mijn gezin.  In de daaropvolgende maanden verloor ik gewicht en kreeg ik steeds erger wordende epileptische aanvallen.  Mijn leven stelde niet veel meer voor.  Ik was emotioneel gebroken.

Ik ben geboren en opgegroeid in een katholiek gezin.  Toch was de zondagsmis louter een gewoonte voor me.  Toen ik ziek werd en de dokters geen raad met me wisten, wendde mijn moeder zich tot het geloof.  Ze besloot wekelijks met ons naar een Mariale gebedsgroep te gaan.  Ik moest wel mee want ik kon onmogelijk alleen thuisblijven.  Zo begonnen we elke vrijdag naar deze Mariagroep te gaan, de Rozenkrans te bidden, de H. Mis bij te wonen en deel te nemen aan de Eucharistische Aanbidding.

Op een avond kort voor Pasen komt een dame bij ons langs en geeft me een Wonderdadige medaille, gezegend in Medjugorje tijdens een Verschijning van Maria.  Ik hing 'm meteen om mijn hals.  Na de Paasvakantie kon ik mijn lessen op school niet langer bijwonen omwille van mijn ziekte.  Van april tot mei studeerde ik thuis.

In de maand mei, de maand toegewijd aan Maria, besloot mijn moeder voortaan dagelijks naar de gebedsgroep te gaan, en niet enkel meer op vrijdag.  Zo baden we voortaan dagelijks de Rozenkrans en gingen we elke dag naar de heilige Mis.  Eerst voelde ik er niet veel voor, maar na een paar weken begon ik zelf te verlangen naar de dagelijkse bijeenkomsten.  Het was voor mij de enige plek waar ik een klein beetje vrede kon vinden.  In de gebedsgroep woog het mij wat minder zwaar dat ik minder kon dan mijn leeftijdsgenoten.

De toehoorders op de gebedsbijeenkomst waar Silvia getuigdeIn juni slaagde ik voor mijn examens.  Op 20 juni vertelde mijn fysiotherapeute dat ze de volgende week met haar moeder naar Medjugorje zou gaan.  Ik vroeg of ik nog mee zou kunnen gaan.  Zo kwam het dat ik drie dagen later op de bus naar Medjugorje zat, samen met mijn vader.  We arriveerden in de ochtend van 24 juni, het feest van de h. Johannes de Doper, maar ook de verjaardag van de eerste Verschijning.  We gingen naar de Mis en hoorden een getuigenis van ziener Ivan.  Daarbij werd gezegd dat Ivan die avond een Verschijning zou krijgen op de Verschijningsberg.  Ik besloot onmiddellijk dat ik daarbij aanwezig wilde zijn, hoewel het totaal onmogelijk leek met mijn rolstoel.  De mensen die mee op bedevaart waren, dachten dat ik misschien hulp kon krijgen van enkele jongens van Cenacolo om mij, zittend op een stoel, naar boven te dragen.  Dat weigerde ik echter.  Op een stoel zou ik boven iedereen uitsteken en erg opvallen, dat wilde ik helemaal niet.

Andere mensen hebben me dan aangeboden om me in hun armen te nemen en me zo, met twee, naar boven te dragen.  Dat heb ik aanvaard.  Toen we toekwamen bij de Verschijningsberg zetten we de rolstoel aan de kant en droeg het tweetal me tot op de top.  Het was ongeveer 20 uur toen we boven kwamen, twee uur voor aanvang van de Verschijning.  Ik trachtte neer te knielen tussen de stenen en begon te bidden.  Dat was mijn allereerste ervaring van gebed dat echt uit het hart komt.  De twee uren tot de aanvang van de Verschijning vlogen voorbij.

Ik bad voor mijn genezing, maar voelde dat er mensen zijn die het veel meer verdienen om een wonder van God te verkrijgen dan ik.  Heilige, getalenteerde en toegewijde mensen.  De groepsleider die naast me zat, fluisterde me plots in dat het moment gekomen was om te bidden tot de Madonna die weldra uit de Hemel zou komen om naar elk van ons persoonlijk te luisteren.  Toen bad ik Haar om kracht, opdat ik sereen zou kunnen aanvaarden en inzien dat ik voor een leven in een rolstoel stond.  Ik was pas zeventien en had zoveel schrik voor de toekomst. 

Tijdens Ivans verschijning zag ik een licht aan mijn linkerzijde.  Wit, prachtig, klaar en helder licht.  Ik kon ernaar kijken zonder verblind te worden.  Toen ik ernaar keek, werd ik een beetje bang en besloot mijn ogen neer te slaan, maar het voelde zo goed en ik er niet kon aan weerstaan.  En dus, tijdens de Verschijning, keek ik voortdurend vanuit mijn linkerooghoek naar dat licht.

Na de Verschijning begon men te zingen en te bidden en zag ik dat licht niet langer.  Ik hoorde schijnbaar mijn naam roepen.  Ik wilde er naartoe maar kwam ten val.  Met mijn hoofd, nek en rug kwam ik op de rotsige stenen terecht.  Ik herinner het me alsof ik op een zachte matras viel, en niet op die harde, scherpe stenen.  Ik herinner me ook een zachte warme stem die tot me sprak en me kalmeerde.  Na een paar minuten opende ik de ogen en zag mijn vader wenend naast me zitten.  Maar voor de eerste keer in negen maanden kon ik mijn benen voelen!  Ik voelde en merkte dat ik ergens tegenaan lag.  Ik zei tegen mijn vader: "Ik ben genezen, ik kan weer gaan!"

Het geloof herontdekken is de grootste genadeIemand stak een hand naar me uit.  Ik greep ze en kon rechtstaan alsof het doodnormaal was.  Ik barstte in tranen uit, want dit was veel groter dan ik kon bevatten.  Dat had ik nooit verwacht!  Toen begon ik te stappen.  Mijn benen waren erg dun geworden, maar ik was zeker dat ik niet ging vallen want ik voelde een onzichtbare steun die me overeind hield.  De volgende ochtend gingen we om 5u de Kruisberg op om de kruisweg te bidden.

Na de bedevaart zijn mijn benen langzaam terug aangesterkt maar ik bleef nog wel last hebben van epileptische aanvallen.

Ik was eerst erg verlegen en durfde niet te getuigen.  Ik kreeg meerdere epilepsie-aanvallen per dag.  Toen kwam pater Ljubo Kurtovic, een priester uit Medjugorje, naar Turijn voor een gebedsdag.  Pater Ljubo zei me God te loven en te danken voor de grote genade die mij te beurt was gevallen.  Voor ik wegging, bad pater Ljubo over me en zegende me.  Een paar dagen later waren ook de epileptische aanvallen voorbij.  Na een jaar stopte ik met alle geneesmiddelen, en nu voel ik me prima, godzijdank.

De grootste genade die God mij gegeven heeft is dat ik en mijn familie de genade van God, het geloof en de bekering herontdekt hebben.  Er is nog een lange weg af te leggen.  We staan pas aan het begin, en hij duurt een leven lang.  Er zijn moeilijkheden waar niemand immuun voor is, maar met de kracht van het geloof en het gebed, kan je alles aan.

God heeft met mijn bekering een vuurtje in me aangestoken.  Zoals vuur gevoed moet worden met hout, zo moet het geloof gevoed worden met gebed.  En door de h. Eucharistie, de Eucharistische Aanbidding, de Rozenkrans, de Bijbel lezen en te Biechten gaan, minstens één keer per maand.  Met deze middelen geraakt het vuur niet uitgedoofd, zelfs wanneer het een beetje waait!

Dat is voor mij het allerbelangrijkste en het mooiste in het leven.  Ik bid met gans mijn hart om de liefde van God en Maria elke dag meer en meer te ervaren.  Hun liefde is immens, en is voor ieder van ons even groot."  

Je kan het getuigenis van Silvia hier bekijken (in het Italiaans). 

Bron: http://www.guardacon.me/Default.asp?A=Blog&p=484

 

Fotogalerij

Zoeken in Bedevaart.net

Google Translator

Dutch Croatian English French German Italian Polish Slovak Slovenian Spanish