Pater Marino KuzminskiPater Marino Kuzminski werkt als parochievicaris in Karlovac (HR). In 1988 kwam hij voor de eerste maal naar Medjugorje. Hij herinnert zich nog goed die eerste keer, hoewel hij toen maar acht jaar oud was. Eén van de redenen daarvoor is dat zijn moeder met hem meegekomen was. Zij is enkele jaren later overleden. Na zijn studies vertelde hij aan enkele jongeren dat hij meer wilde doen met z'n leven. Vijf jaar geleden werd hij priester gewijd.

"Ik herinner me nog precies mijn eerste verblijf hier. Ik kwam naar hier met enkele medeparochianen uit Koprivnica (HR) en was de jongste van de groep. Het was echt heel mooi. We waren katholiek en kwamen daarom naar hier op bedevaart. Ik ben gelovig opgevoed maar toch moest ik van kindsaf al ervaren wat menselijk leed is. Toen ik nog kind was, werd mijn moeder ernstig ziek. Zij moest een paar keer geopereerd worden en droomde ervan om naar Medjugorje te komen om voor ons gezin te bidden. We moesten wel met ons gezin op bedevaart komen, want de artsen die mijn moeder onderzochten, konden geen echte diagnose vinden. Mijn moeder kloeg voortdurend dat ze zich niet lekker voelde, maar de artsen namen haar niet ernstig.

Daarom besloten we naar Medjugorje te reizen om de voorspraak en de hulp van de Moeder Gods te vragen. Ik ben God dankbaar want deze bedevaart bracht wel degelijk vruchten voort. Kort na onze bedevaart kwam mijn moeder in contact met een arts die toevallig noten kwam kopen bij onze buren. Onze buurvrouw vertelde hem dat mijn moeder ziek was en dat de dokters de oorzaak niet konden vinden. Deze arts vroeg het medisch dossier op en vond bij nader onderzoek van de röntgenopnames een probleem aan het hart. Hij liet mijn moeder opnemen in het ziekenhuis. Toen ik thuiskwam, spurtte ik naar mijn kamer en weende bittere tranen. Maar de operatie lukte en mijn moeder leefde nog vijf jaar.

Ik dacht toen vaak dat God niet bestond, dat Hij mijn gebed niet gehoord had. Ik was werkelijk woedend op God. Een tijdlang was ik in feite niet meer gelovig. Een tijd later vond ik bij het opruimen thuis het dagboek van mijn moeder waarin zij al haar herinneringen en ook enkele liedjes genoteerd had. In één van de notities schreef ze wakker te zijn geworden uit de narcose en zich niets meer te kunnen herinneren, niet dat ze een man had, noch dat ze kinderen had. Dat deed haar zoveel pijn dat ze verlangde te sterven. Op dat moment zag ze een licht en beschrijft ze hoe ze de Moeder Gods plots ziet. Daarna keerde haar levenslust terug en bleef vechten tot het einde.

Toen ik dat las, begreep ik hoe ik me vergist had en hoe God ervoor gezorgd heeft dat mijn moeder al niet veel vroeger stierf. Toentertijd was dat voor mij en mijn zus heel moeilijk te begrijpen dat God ons nog vijf extra jaren gegeven heeft. Maar nu ben ik overtuigd dat het een wonder van God was, op voorspraak van Maria", zo zei pater Marino. Hij voegde er ook nog aan toe dat hij een hele tijd niet naar Medjugorje is kunnen komen. "Toen ik in 2004 opnieuw hier was, zag alles er ineens anders uit. Medjugorje is in al die tijd sterk veranderd, maar de geest is hetzelfde gebleven. Van zodra ik in Medjugorje ben, verlang ik mijn medebroeders te zien. Wat ook belangrijk is voor mij is om de rozenkrans te kunnen bidden op de Verschijningsberg. Daar blijf ik altijd een tijdje in stilte. Ik ben ook graag op de Kruisberg."

Fotogalerij

Zoeken in Bedevaart.net

Google Translator

Dutch Croatian English French German Italian Polish Slovak Slovenian Spanish