Ursula Herberg genas van pancreaskanker in MedjugorjeIn augustus 2010 kwam Ursula Herberg, een vrouw uit Hannover (D) getuigen op het jongerenfestival in Medjugorje: "Ik ben 52 jaar, gehuwd en moeder van acht kinderen. Ik wil jullie vertellen wat de goede God me gegeven heeft. Alles begon in augustus 2008. Ik had voortdurend koorts en was erg moe. Als ik van de keuken naar de woonkamer ging, moest ik rusten. Ik heb uiteindelijk 16 dagen in het ziekenhuis doorgebracht voor onderzoek, maar zonder resultaat. Een tijdlang ging het een beetje beter met me, maar in 2009 begonnen de koorts en vermoeidheid opnieuw. Uiteindelijk wees een CT-scan uit dat ik pancreaskanker had. Ik was heel erg angstig omdat 90% van alle patiënten met deze diagnose binnen het jaar overlijdt.

Vertrouwvol vroeg ik God me te helpen. Ik had een groot geloof in God en bad: 'Ja, Heer, Uw wil geschiede. Jezus, ik vertrouw op U.' Ook mijn familie en vrienden hebben veel gebeden. Met de hulp van de Moeder Gods richtte ik me helemaal op de wil van God. Op 7 mei 2009 moest ik naar het ziekenhuis in voorbereiding op een groot onderzoek dat zou plaatsvinden op 14 mei. Vijf dagen later, op 19 mei, zouden mijn man en ik op reis gaan naar Medjugorje, een reis die al lang vastgelegd was. Ik vroeg mijn dokter het onderzoek uit te stellen tot na onze bedevaart, maar hij legde me uit dat de ziekte ernstig was en raadde me aan om niet te vertrekken. Het zou mijn tweede bedevaartreis naar Medjugorje zijn, maar mijn dokter zei me dat ik geen vrede zou hebben en voortdurend aan mijn ziekte zou denken. Uiteindelijk vroeg ik hem wat hij zelf zou doen als patiënt. Na een korte reflectie wenste hij me een Zalig Pinksteren en gaf me een nieuwe afspraak in het ziekenhuis op 3 juni 2009.

De Verschijningsberg in MedjugorjeIk dacht: als ik sterf in Medjugorje, zal dat een mooie ervaring zijn in het bijzijn van mijn man. Dus gingen mijn man en ik naar Medjugorje. We kwamen 's nachts aan. Ik leed veel en voelde me erg slecht. De reis was erg vermoeiend en ik begon me af te vragen of ik wel de juiste beslissing genomen had. Maar elke ochtend ging ik naar de Mis en 's avonds volgden we dan ook nog de Avondliturgie. Ik kon niet naar de Verschijningsberg, noch de Kruisberg, want ik had geen kracht. Maar ik was erg blij om daar te zijn. Ik heb sterk de aanwezigheid van Jezus gevoeld, vooral tijdens de H. Communie, de Aanbidding en het gebed voor de zieken.

Elke avond bad ik tot God om mij te genezen, maar vooral voor mijn ziel: dat ik de genade zou krijgen om steeds zijn Wil te doen en mijn ziekte te aanvaarden. Na zes dagen, op 26 mei, beklommen mijn man en ik alsnog de Verschijningsberg. Daarna ging we terug naar huis. Mijn man en ik vierden Pinksteren, samen met onze familie. Op 2 juni kreeg ik de Ziekenzalving van onze pastoor en op 3 juni werd ik opgenomen in het ziekenhuis.

Toen de arts met een endoscopische echografie de tumor wilde doorboren om een biopsie te nemen, geloof het of niet, was mijn tumor verdwenen! Toen ik wakker werd uit de narcose en mijn dokter vertelde dat er geen tumor meer te vinden was, kon ik het niet begrijpen. Ik was voordien mijn vader al verloren aan pancreaskanker dus was ik bang dat de dokter iets over het hoofd had gezien. Er is dan een ander onderzoek uitgevoerd, maar men heeft niets meer kunnen vinden. De tumor was verdwenen! Ik ben weer gezond, maar het kostte me een lange tijd om het allemaal te begrijpen. Ik dank onze Heilige Moeder en Onze Heer Jezus Christus."

Fotogalerij

Zoeken in Bedevaart.net

Google Translator

Dutch Croatian English French German Italian Polish Slovak Slovenian Spanish