Mara Odak met haar echtgenoot en pater Vlasic die de wonderlijke genezing bevestigd heeftEén van de eerste genezingen in Medjugorje stamt reeds uit 1981, het beginjaar van de Verschijningen. Al 5 jaar lang was Mara Odak, een 49-jarige vrouw uit Mostar, verlamd. Zij genas plots in Medjugorje en twijfelt er niet aan dat het om een mirakel gaat: "Het is een groot mirakel, ik heb mijn genezing te danken aan Onze-Lieve-Vrouw van Medjugorje. De Heilige Maagd heeft mijn gebeden verhoord en nu kom ik elke week naar hier om haar te danken."

Mara Odak was ernstig ziek, verzwakt en bedlegerig door verlamming. Ze kon niet meer gaan na een ongelukkige val van de derde verdieping van de trap in haar huis in het voorjaar van 1976. Tijdens een verblijf in het ziekenhuis van meerdere maanden stelden de artsen meerdere breuken vast in het linkerbeen, letsels aan twee harswervels en een onomkeerbare beschadiging van de wervelkolom. Na talloze behandelingen kreeg de vrouw te horen dat de gevolgen van haar verwondingen ongeneeslijk waren.

Mara Odak vertelt: "Ik was thuis, geketend aan mijn bed, toen mijn zus Anda me voorstelde om een gunst vragen aan Onze-Lieve-Vrouw van Medjugorje. Ze wist dat ik een grote devotie had voor de heilige Maagd Maria en wist ook dat mijn familie zich niet erg zou verzetten omdat de kosten om van Mostar 30 kilometer naar Medjugorje te reizen wel zouden meevallen. Maar er waren wel andere obstakels te overwinnen zoals de ruige natuur, maar ook de overheid.

Mara Odak was getrouwd met Veselko, een nederige arbeider in een staatsfabriek. Veselko was bang voor represailles van zijn superieuren en een aantal van zijn collega's op de afdeling. Hij vreesde dat de plaatselijke leiders van de Communistische partij hem zouden beschuldigen een reactionair te zijn en hem zouden ontslaan. De vrees van Veselko Primorac was verre van ongegrond. In die dagen voerde de Communistische partij, gealarmeerd door een toenemend Mariaal geloof, een anti-religieuze en anti-klerikale campagne in partijkranten en op de radio en televisie. Na de nodige voorbereidingen getroffen te hebben, verborg Veselko zijn vrouw in de auto en reed het echtpaar vol vertrouwen naar Medjugorje.

Pelgrims en parochianen stromen toe bij de kerk"Ik zal die dag nooit vergeten", zegt Mara. "Het was 15 augustus 1981. Een zaterdag en het feest van de Tenhemelopneming van de Maagd Maria. Een paar minuten voor 18.00 uur arriveerden we met de auto direct voor de deur van de kerk. We waren meteen omgeven door gelovigen. Zelfs op het kerkhof was er een grote menigte. De H. Mis ging dadelijk beginnen."

"Ik hielp mijn vrouw uit de auto en legde haar op een geïmproviseerde brancard." Vervolgens hielpen enkele vrijwilligers Veselko om zijn vrouw de kerk in te dragen, tot vlakbij het hoofdaltaar, waar Vicka Ivankovic samen met de andere jonge zienertjes de rozenkrans aan het bidden was. "Toen de rozenkrans ten einde was, herkende Vicka me en kwam ze me groeten", zegt Mara. "Vicka streelde mijn haar en zei: 'Kop op, ik zal voor je bidden tot Onze-Lieve-Vrouw'. Daarna verdween ze in de sacristie samen met de vijf andere zienertjes en de Mis begon.

Al meteen na de intrede werd ik gegrepen door een vreselijke koude in de nek, de rug, aan de benen. Plots ging die over een een warmte, het leek wel een brandend vuur. Ik keek om me heen en zag vlammen bij het kerkdak. Ik kon door het kerkdak de blauwe hemel zien en zag de glimlach van de Maagd, van Jezus en van de Apostelen. Ik hijgde van emotie en was bang om te sterven. Maar verrassend genoeg vond ik de kracht om rechtop te zitten op de brancard en te schreeuwen: 'Gospa Moja, Moja Gospa, Madonna mia, mia Madonna!' Ik was genezen, kon mijn hoofd draaien en als ik wilde kon ik zelfs weer gaan."

Na de H. Mis ging Mara Odak de kerk uit, onder de totaal verbouwereerde blikken van de gelovigen. Naarmate ze verder stapte werd haar tred almaar steviger. Haar man stond versuft en verward naast haar, probeerde haar te helpen en hield zich klaar om zijn vrouw op te vangen indien nodig. Maar ze ging steeds steviger en sneller. 

Vicka begroette Mara Odak en bad voor haar (hier samen met Jakov op de foto)Al gauw kon Mara Odak wel zes kilometer wandelen. Ze ging te voet naar haar zus Anda in Čitluk. De twee vrouwen omhelsden mekaar snikkend, voor de ogen van hun wenende ouders. Vrienden en nieuwsgierigen stroomden naar het huis om de wonderbaarlijke genezing met eigen ogen te aanschouwen. "Het is een wonder, ik twijfel er niet aan. Dit wordt bevestigd, onder andere door X-stralen en medische certificaten die ik heb verzameld", zei pater Tomislav Vlasic.

Mara Odak: "Ik voel me heel goed sinds 15 augustus 1981 en heb geen problemen meer gehad. Zelfs artsen zijn niet in staat om het mysterie te verklaren. Ik leid weer een normaal leven met huishoudelijk werk, breien, wandelen met vrienden en op bedevaart gaan naar Medjugorje.

Ik zeg dit met een klein stemmetje: ik kom elke week naar hier om te bidden en de Heilige Maagd te danken."

Volgende week: deel 2 - Branka Bingula genezen van kanker.

Fotogalerij

Zoeken in Bedevaart.net

Google Translator

Dutch Croatian English French German Italian Polish Slovak Slovenian Spanish