Pater Mario Ostojic tijdens zijn getuigenisIn een eerder bericht kon u lezen hoe Pater Mario Ostojic een Miskelk uit Nederland als geschenk kreeg bij zijn priesterwijding. Pater Mario gaf tijdens het Jongerenfestival een conferentie. Zijn getuigenis leest u hier:

“Geloofd zijn Jezus en Maria! Dierbare broeders en zusters, danken wij God voor de Kerk!

Het is mij een groot genoegen om hier vandaag bij jullie te zijn. Dat ik nu op 27-jarige leeftijd voor jullie kan staan en samen kan zijn met jullie, doet mij veel plezier. Ik kan niet beschrijven hoe gelukkig ik ben wanneer ik jullie hier zo vervuld van vreugde zie, zingend en dansend. Dit is ook waar onze Paus toe oproept en wat onze Kerk is: jong, vreugdevol, vol muziek en dus, dank je wel om daarvan getuigenis af te leggen.

Ik zou in het kort iets willen vertellen over mijn roeping. Ik ben geboren in de parochie van Medjugorje, in het buurtschap Bijakovici dat jullie allemaal wel kennen. Je zou kunnen zeggen dat ik een heel normale jongen was. Ik had vrienden en gezelschap om me heen. Ik ging naar de middelbare school maar blonk nergens in uit, zoals zovelen. Ik hield van alles waar jongelui van houden en ik deed alles wat jongeren doen. Niets bijzonders tegenover anderen.

Maar ik voelde wel altijd een verlangen in mij waarvan ik denk dat het de oorzaak is van mijn roeping. Zoals bij iedereen was dat een verlangen om niet gewoontjes te zijn, niet louter normaal, maar om het zo te zeggen, beter dan normaal. Ik wilde meer, verlangde naar meer. Ik wilde niet zijn zoals de anderen omdat ik zag dat zij niet gelukkig zijn, niet tevreden. Zij hadden geen doel in hun leven. Ik wilde gelukkig zijn, maar hetgeen voor mijn ogen gebeurde op de plek waar ik al achttien jaar woonde, merkte ik niet op. En dus toonde God mij, omwille van dat verlangen en beetje bij beetje, Onze-Lieve-Vrouw, onze Moeder.

Belgische vertegenwoordiging op het JongerenfestivalBeetje bij beetje voelde ik de roep om Franciscaan te worden, om priester te worden. Ik voelde dat in de eerste plaats door de pastoor en de priesters die in deze parochie dienen, terwijl ze zichzelf wegcijferen en alles opofferen. Ze doen al het mogelijke om de mensen te leiden en te helpen, om hen alles te geven wat ze kunnen geven, om hen het beste en het meest noodzakelijke te geven: Jezus Christus!

Op de middelbare school voelde ik de roeping om Franciscaan te worden. Het was geen plotse roeping om Franciscaan te worden, maar je hoort de Heer spreken: “Iémand moet dit werk doen.” Je hoort niet: “Mario, jij moet dat doen”, maar: “Iémand moet het doen. Als je wilt, geef Ik je de kans daartoe, om dit werk te doen.” Deze roep begint innerlijk te werken en het geeft je een ongemakkelijk gevoel: kan ik dat wel? Wil ik die roep wel beantwoorden? Maar ik besloot ondanks alles om de kant van God te kiezen. Er is geen betere kant dan de kant van God. Er is geen betere weg dan Gods weg. En dus stond mijn keuze vast.

Ik liet op de pastorij registreren dat ik Franciscaan wilde worden. Mijn enige grote schrik was dat ik alleen zou zijn. Ik was altijd al een beetje bang om alleen te zijn. Maar God toonde mij al van in het begin dat ik niet alleen zou zijn. Van mijn generatie waren we met drie andere Franciscanen uit deze parochie, dus God gaf me broeders waarmee het gemakkelijker was om deze weg te gaan.

Op een bepaald moment begon ik te twijfelen of ik wel Franciscaan moest worden: “Mijn God, wat kan ik voor U doen? Ik… zo’n ellendeling, zo middelmatig. Wat heb ik U te bieden? Wat kan ik de mensen geven die U nodig hebben? Maar toen begreep ik, door te bidden, dat God niet vraagt om in één klap perfect te zijn. Hij verwacht niet dat ik op volmaakte wijze naar Hem kom om te zeggen: “Hier ben ik Heer”. Nee! God riep mij met al mijn onvolkomenheden en beetje bij beetje herschept Hij me tot de persoon die Hij nodig heeft, misschien niet de meest volmaakte, maar dat is geen ramp voor Hem.

Beste jongeren, Gods roepstem is vaak niet spectaculair. Je hoeft dat niet te verwachten in jouw leven. Velen komen naar Medjugorje in de verwachting om Onze-Lieve-Vrouw te zien, om weet-ik-veel-wat te zien, om dit of dat te ervaren. Maar Onze-Lieve-Vrouw is bij ons, is onder ons, hier en nu. Dat geloof ik rotsvast. Jezus is op dit moment hier onder ons, want Hij heeft gezegd dat Hij in ons midden is waar twee of meer samenzijn in gebed. En we zijn hier met velen samen in Zijn naam, met wel tienduizenden. Dus hoe kan Hij niet hier zijn nu?

Ik verlang naar een zuiver hart.  En jij?Beste jeugd, de Heer is hier. Zoek niet naar spektakel in uw leven, maar zoek het spectaculaire in de kleine dingen. Je zult zien hoe groot God is in het leven van elke dag. Toen ik het klooster binnentrad was dat vreemd voor mij, voor mijn familie, voor iedereen. Een Franciscaan trad toe op mijn ouders en zei iets wat ik nooit zal vergeten: “Een Franciscaan komt niet zomaar uit de lucht gevallen. Hij wordt geboren uit een vader en een moeder en groeit op in een gezin” – zoals jullie allen. Dit hielp mij zoveel, om mijzelf te aanvaarden als Franciscaan, als priester en om mijn religieuze roeping te beleven.

Beste jongeren, dit is wat ik jullie wilde vertellen. Dank je wel dat jullie naar Medjugorje gekomen zijn, dat jullie bidden tot onze Hemelmoeder; als parochiaan kan ik dat met heel het hart zeggen. Daarom nogmaals: welkom en dank je wel!”