Pater Maurice, Patty en ThierryEerste deel

'Geloof, hoop en liefde', zo kan de ontroerend mooie Medjugorjedag op zaterdag 20 oktober 2012 in Ledeberg (B) samengevat worden.  Het was een dag waarop heel wat Medjugorjevrienden, kinderen van Maria, gelovig samenkwamen om te luisteren naar de hoopvolle en inspirerende getuigenissen van Thierry en Pascale.  Beiden verkregen, ieder op zijn manier, genezing van een onomkeerbare ziekte in Medjugorje.  Een dag waarop de Liefde van God door de kracht van het geloof zichtbaar werd in de genezingsverhalen van beide gastsprekers.

De dag werd op bezielende wijze aaneengepraat door Pater Maurice Buyens van het Dovencentrum Emmaüs waar de Medjugorjedag plaatsvond.  Patty De Vos nam naast de organisatie ook het (voortreffelijke) tolkwerk voor haar rekening.  De dag begon met het ontsteken van een kaars bij het beeld van Onze-Lieve-Vrouw.  De kaars werd vervolgens doorgegeven langs alle aanwezigen als symbool voor het Licht dat onder ons is vandaag.  En omdat de oktobermaand rozenkransmaand is, starten we de dag vanzelfsprekend met gebed.

Na het zingen van een welkomstlied is het Patty die de mensen hartelijk begroet.  In haar verwelkoming wijst Patty er op dat het verkrijgen van genezing ook een hele verantwoordelijkheid met zich meebrengt.  Het eindigt niet met genezing.  Genezen worden houdt ook een opdracht in, namelijk te getuigen van God en van het bestaan van God.  Precies dat zouden Thierry en Pascale met verve doen tijdens deze prachtige dag.

Thierry, genezen van Multiple Sclerose

Gelegenheidstolk Patty bij de conferentie van ThierryDe genezing van Thierry vond plaats in 1986 en was de 236ste geregistreerde genezing in Medjugorje.  De bedevaart waar hij genas, was zijn allereerste Medjugorjereis.  Nadien kwam hij er meer dan 115(!) keer terug.

Thierry (75) had een heel moeilijk leven voor zijn genezing.  "Op een dag in de maand mei was ik zo aan het lijden en voelde ik me zo aan mijn lijden overgelaten.  Die dag heeft Jezus me als antwoord op een noodkreet die ik tot hem richtte, een boodschap meegedeeld.  Iets wat ik vanbinnen in mijn hart voelde.  Een boodschap die bestond uit vijf punten:

1) Zich bemind weten door Christus
2) Zich bemind voelen
3) Bemind worden
4) Bemind leven
5) Beter beminnen

Pater Slavko was op dat moment al verschillende malen naar het Sint-Michielscollege in Brussel gekomen.  Hij vertelde er over Maria en over haar school van liefde.  En ik voelde mij zonder liefde.  Ik zocht een mogelijkheid hoe ik in haar school kon geraken om te leren beminnen.  Ik wist niet wat beminnen betekende en was beschaamd voor alle fouten die ik reeds gemaakt had.  Ik had maar één wens: naar Medjugorje kunnen vertrekken.

Op een dag krijgt mijn vrouw telefoon van mijn zus.  Er zou een Belgische bus naar Medjugorje vertrekken en er waren nog vijf plaatsen vrij.  Mijn zus heeft die vijf plaatsen opgekocht bood me een plaats aan, tot mijn grote vreugde.  Ze stelde als enige voorwaarde dat ik niemand tot last zou zijn en mezelf zou behelpen.  Ik had me daarom voorzien van een paar krukken.  Naar Medjugorje gaan is geen bedevaart waar je veel kan rusten.

De eerste dag van onze bedevaart besloot de reisleider om de Krizevac, de Kruisberg te beklimmen.  Vijf mensen bleven op de bus omdat de tocht voor hen te zwaar was.  Nog vooraleer we met de bus bij de Kruisberg aankwamen, bad ik in mijn hart tot Maria: "Maria, als Gij alleen waart op de Lijdensweg van uw Zoon, wil ik u toch graag vergezellen opdat Gij niet alleen zou zijn."  Ik denk dat Maria meer werk met die tocht heeft gehad dan ik.  Ik kreeg de kracht om naar boven te gaan, tot bij het Kruis, met behulp van mijn krukken, de hulp en het gebed van medepelgrims en met de hulp van Onze-Lieve-Vrouw.  We hadden vijf uur nodig voor de beklimming en de afdaling.  Maar wat ik zo bijzonder vond, was dat ik alles met de glimlach kon doen.

Toen we weer beneden waren, hoorden we dat Ivan met zijn gebedsgroep naar boven op de Podbrdo, de Verschijningsberg ging.  Na die zware tocht op de Kruisberg was ik klaar om opnieuw een berg op te gaan, ik herkende mezelf niet meer.  We voelden daar werkelijk de aanwezigheid van Onze-Lieve-Vrouw.

De volgende dag bezochten we de Lourdesgrot in Vepric.  Ik leed zoveel dat ik bij de chauffeur bleef om te bidden en had een grote blijheid in mijn hart.  Ik had nog steeds mijn krukken nodig, want de school van Maria is een school van geduld.  's Avonds werden we uitgenodigd bij de Verschijning in het bureau van Pater Slavko, boven.  Pater Slavko kwam mij halen en zei: "Er is nog plaats voor u boven".  Ik ga voorzichtig naar boven en zet me vooraan.  Pater Slavko gaat terug buiten om te kijken of er nog andere gehandicapten zijn.  Op dat moment glippen 30 Italianen achter zijn rug door naar boven en wurmen zich tot op de eerste rij.  Ik kon niets meer zien.  Maar ik dacht: "Zalig zij die niet zien en toch geloven."

Daarna gingen we naar de kerk.  Die zat op dat moment al overvol.  Een oud vrouwtje stond echter haar plaats af voor mij.  Pater Slavko stak een grote heilige Hostie omhoog en ik herken het gelaat van de Heer in die Hostie.  Ik zie dat de blik van Jezus mijn blik kruist.  Ik had zo een groots gevoel, zo een bijzondere gewaarwording in mij.  Ik wilde rechtstaan en roepen: "Wat zijt ge mooi, Jezus!"

Overvolle kerk in MedjugorjeNa de H. Mis was er geen plaats om met krukken naar buiten te gaan.  Noodgedwongen stak ik mijn krukken onder de arm en ging schouder aan schouder met de andere mensen naar buiten.  Buitengekomen zet ik me op de trappen en ik bekijk de treden.  Ik zei tegen mezelf: "Ja, schouder aan schouder stappen, dat gaat.  En de trap opgaan, gaat ook.  Maar de trap afdalen..."  Ik ben drie keren de trap op en af gelopen vooraleer ik verder ging.  De pelgrims uit onze groep liepen achter mij maar durfden niet naderbij te komen.  Pas in het pension vroegen ze: "Gaat het werkelijk zonder krukken?"  En ze begonnen te springen van vreugde.  Het was daar dat ik examen afgelegd heb in de school van Maria.  En na 27 jaar ben ik nog altijd in die school.  Ik moet nog steeds veel leren.  Het is een Goddelijk werk.  Het is een school van luisteren, studeren en leren.

Met Kerstmis kwamen de kinderen allemaal samen thuis om te bidden.  De oudste zei: "Papa, het is zo goed een papa te hebben die weer beter is!"

Mijn vrouw en ik gaan elke dag naar de heilige Mis.  Maria is in de eerste plaats Moeder, UW Moeder.  Ik leerde een nieuwe vader te zijn en wil Maria helpen bij de verwezenlijking van het Liefdesplan van God.  Met Maria, in haar school, op ontdekking te gaan om haar zoon te leren kennen.  Ik wens voor u hetzelfde."

Voor het tweede deel: http://www.bedevaart.net/genezen-door-de-kracht-van-het-geloof-deel-2