In 1983 was Karlo Ivankovic 43 jaar, gehuwd en vader van drie jonge kinderen. Hij werd ziek en kreeg te horen dat hij leed aan Hepatitis B. Zijn toestand ging snel achteruit en hij moest worden opgenomen in het hospitaal van Mostar. We zijn dan 26 oktober 1983. Hij is op dat moment drie maanden ziek en at niet meer. Na 25 dagen zonder voedsel was hij 12 kilogram vermagerd. Zijn huidskleur was geel geworden door de slechte werking van de lever.

Karlo kende Medjugorje goed. Hij woonde in Ljubuski en kwam regelmatig naar Medjugorje. Op woensdag en vrijdag vastte hij, precies zoals Onze-Lieve-Vrouw dat vroeg. Tijdens zijn ziekte baden zijn familie en vrienden voortdurend voor zijn genezing. Zelf kon hij niemand meer zien of ontvangen, hij was er veel te ziek voor. Op vrijdag 18 november vertelde de dokter hem dat hij niet lang meer te leven had. Plotseling voelde Karlo zich heel erg vredevol. Een diepe vrede kwam over zijn geest en lichaam. Het was alsof de tijd stil ging staan.

Pater Tomislav PervanEn dan hoorde hij een stem: "Mijn kind, waar ben je bang voor? Open jezelf en vertel me, wat baart je zoveel zorgen?" Het eerste waar Karlo aan dacht was: dit is Onze-Lieve-Vrouw van Medjugorje! En Karlo antwoordde: "O mijn lieve Moeder, ik denk dat het nog te vroeg is voor mij om te vertrekken. Ik heb een vrouw en drie jonge kinderen, en een zieke oude moeder. Die hebben me nog nodig!" Op dat moment zag Karlo zich in de avondmis in Medjugorje. De hoofdcelebrant was pater Tomislav Pervan. De homilie ging beginnen en Karlo bleef de Mis volgen tot het einde van de viering.

Toen was hij weer terug in zijn ziekenhuisbed. Hij voelde een volmaakte vrede over zich. Opnieuw hoorde hij een stem: "Mijn kind, wees niet bevreesd. Alles komt goed!" Met deze woorden viel hij in slaap. De morgen nadien werd Karlo wakker, kerngezond. De dokters waren het noorden kwijt.

Karlo ging naar huis in Ljubuski en vergat de Gospa en Medjugorje nooit. Hij deed navraag bij de parochie van Medjugorje over de Mis die hij gezien had. Het was werkelijk pater Pervan die die dag voorging in de H. Eucharistie.

Later werd Karlo spontaan één van de officiële gidsen vermits hij vloeiend Duits sprak. Hij was een ware zegen voor zijn pelgrims en zijn collega-gidsen. Karlo heeft de wereld verlaten op 21 november 2006. Zijn vredevolle aanwezigheid in Medjugorje wordt nooit vergeten.