Zr. Elvira stichteres van de gemeenschap CenacoloIk ben Henri, ben 30 jaar en kom uit België.  Ik dankbaar dat ik met u kan delen wat mooi en succesvol is in mijn leven.  Reeds van kindsbeen was God een deel van mijn leven.  Natuurlijk, er gebeurden in ons gezin zaken die niet zo fijn waren, maar zelfs in die momenten was God aanwezig.  Hij heeft ons nooit in de steek gelaten.  Ik herinner me dat mijn vader en moeder ruzie hadden en dat ik naar buiten ging.  Achter ons huis liep een paadje naar de kerk en daar ging ik dan heen.  Ik ging voor het tabernakel zitten en bad dat mijn vader en moeder zouden ophouden met ruziemaken.  Mocht je me vragen hoe ik ertoe kwam om dit te doen, of wie me dat geleerd heeft, ik zou het niet weten!  Het werd me ingegeven door mijn hart, los van al het andere.

Zoals zovele andere Cenacololeden was ik verslaafd.  Ik was verslaafd aan heroïne en cocaïne.  Al op zeer jonge leeftijd kwam ik naar Cenacolo.  Ik was nog maar een tiener, en toch al de wanhoop nabij.  Ik keek de dood in de ogen.  Ik leerde Cenacolo kennen via een vriend mijn tante die hier in Medjugorje Cenacolo bezocht had en een getuigenis gehoord had.  Zo kwam het dat ik op gegeven ogenblik ook één van die Cenacolojongeren geworden ben.  Ik begrijp zelf niet goed hoe het zo gelopen is.

Toen ik binnentrad voelde ik me helemaal thuis, als in een gezin.  Toen ik de jongens zag, wist ik dat dit werkelijk een plaats voor mij was.  Innerlijk ontkende ik dat echter.  Ik wilde elke dag weer vertrekken omdat ik zoveel moeilijkheden moest zien te overwinnen.  Maar toen ik besloten had om alles te aanvaarden dat mij voorgesteld werd, ervaarde ik de ware vriendschap, het werk en de discipline waaraan ik gebrek had.

De conferentiezaal van jongenscenacolo in MedjugorjeToen ik mijn vrijheid terugkreeg, kreeg ik de kans om de wereld rond te reizen en de andere jongens te helpen.  Zo verbleef ik ook twee jaar in het huis in de Verenigde Staten.  In al deze prachtige levenservaringen ontmoette ik God.  Ik voelde dat Hij mij bijstond, dat Hij met me meeging.  Maar toen ontdekte ik dat dit niet genoeg was om alle problemen in het leven voor eens en voor altijd op te lossen.  Ik bevond me in een moeilijke situatie in Florida.  Ik besefte dat ik nog vele moeilijkheden zou tegenkomen en ik wilde stoppen met ertegen te vechten, weglopen en niet langer lijden.  Ik probeerde mezelf te overtuigen dat ik er allemaal klaar mee was.  En dus keerde ik mij af van God en vertrouwde niemand meer.

Ik ging terug naar België waar ik vrijwel meteen een baan en een meisje vond.  Maar kort daarna begon ik opnieuw drugs te gebruiken.  Ik viel nog dieper dan voorheen omdat ik nog veel meer kwaad spul nodig had om de waarheid die ik in me droeg te verstikken.  Ik wist heel goed dat God bestaat en mijn onderbewustzijn wilde dat voortdurend uitroepen, maar ik wilde er niet meer van weten.  Ik belandde op straat.  Ik werd een zwerver, zette elke twee-drie uur een naald in mijn aderen en bedelde, stonk en stal.  Ik had elk greintje mannelijke waardigheid verloren.  Dat ging zo twee jaar door en de enige reden dat ik niet stierf, was omdat er mensen voor mij gebeden hebben.

Op zekere dag bevond ik mij in een ondergrondse parking.  Een vrouw tikt me op de schouder en zegt: "Henri, ik heb een brief van moeder Elvira voor je."  Ik dacht bij mezelf, hoe is dat mogelijk?  Moeder Elvira is in Italië?!  Mijn verbazing deed onmiddellijk de effecten van de drugs teniet.  Ik opende de brief en moeder Elvira vroeg me terug te keren naar de gemeenschap.  Ze sprak me van Medjugorje.  Ze wist van mijn erbarmelijke toestand en dat het zo niet verder kon.

Ik was verbijsterd en wist niet hoe ik zou kunnen terugkeren naar de gemeenschap.  Ik was bang van de afkickverschijnselen.  Ik had niemand meer, maar God gaf me een vrouw aan mijn zijde, een ware beschermengel.  Samen met haar zette ik de eerste stappen om mijn drugsgebruik te verminderen, de afkickverschijnselen te overwinnen, neer te knielen, te wenen en berouw te tonen voor de fouten die ik begaan had.

De Kapel bij het jongenscenacoloToen ging ik terug naar Cenacolo met het verlangen om voorgoed te veranderen.  Ik wist al dat ik niet zomaar kort zou blijven.  Ik kwam er terug thuis.  Ik ontmoette moeder Elvira en toen ze me zag, zei ze: "Ik was op je aan het wachten", en ze omhelsde me stevig.  Ik had een flinke mep verdiend, maar in de plaats daarvan zei ze me: "Eindelijk weet ik dat je zult terugvechten".  Dit bracht me helemaal van de wijs.  Ik kon mezelf niet vergeven en niet aanvaarden, want ik had gespuugd in het bord dat me te eten werd gegeven.  Mijn grootste kwetsuur had ik mezelf eigenhandig aangedaan: zoveel goeds krijgen en zoveel kwaads doen.  Maar dit alles werd ten goede gekeerd dankzij de Goddelijke Barmhartigheid en de hulp van mijn broeders.

Dit alles is nu een paar jaar geleden en ik realiseer me des te meer dat mijn leven niet toebehoort aan mijzelf.  Zelfs in de gemeenschap geldt: als ik stop met bidden, stop ik met glimlachen, heb ik niet langer lief, kan ik niet langer van mezelf houden, noch van de anderen.  Maar als ik daarentegen bid, vraag me niet waarom, maar dan kan ik liefde geven en het onvoorstelbare waarmaken.  Ik ontdek talenten die ik niet vermoedde en ik ben gelukkig.

Vandaag dank ik God omdat ik nog leef en ik bedank alle mensen die voor mij gebeden hebben.  Het spijt me dat ik mijn ouders zo gekwetst heb.  Ik heb veel geleden omdat er zoveel jaren een grote kloof tussen mij en mijn ouders geweest is.  Maar dit jaar is er een mirakel geschied!  Mijn ouders begonnen naar de "ouderdagen" te komen.  Dat was een grote vreugde voor me.  Ik hou nu heel veel van mijn ouders.  Ik voel geen haat of boosheid meer tegenover hen.  Er is iets veranderd, alsof er een nieuwe horizon voor mij opengegaan is.  Een plaats van vrijheid en vrede, die ik niet kende.

Mama, Papa, ik hou van jullie en ik dank God en jullie voor de gave van mijn leven!

Fotogalerij

Zoeken in Bedevaart.net

Google Translator

Dutch Croatian English French German Italian Polish Slovak Slovenian Spanish